Losse gedachten en levensverhalen

De laatste tijd spoken er enorm veel herinneringen door mijn hoofd.. Zowel leuke als niet zo leuke…
Zo dacht ik een paar dagen geleden terug aan een jaar geleden… hoe ik een nieuwe persoon leerde kennen waarmee het ongelooflijk klikte. Die persoon heeft een aantal maanden een héél erg belangrijke rol in mijn leven gespeeld, maar helaas bleef dat niet duren… nu van die zware momenten in het leven word je in ieder geval wel sterker, en ik heb zalig mooie momentjes met hem geahd.. Naast al de mindere momenten

Gisterenavond lag ik in mijn bed, en ook toen overviel er mij weer een herinnering… Maar dan wel een veel minder leuke dan die van een paar dagen geleden… 2 jaar geleden ongeveer kregen wij te horen dat onze allerliefste bomma kanker had en dat er geen hoop meer was voor haar… ik kan me dat moment nog levendig voor de geest halen… Mijn broer, mijn neef en ik zittend in de keuken, nog niet wetend wat het verdict van het ziekenhuis nu eigenlijk was… Jij met bompa en wat andere mensen in de veranda… Proberend om bompa dit vreselijke nieuws te vertellen.. Ondertussen kregen wij de papieren te lezen waarop het verdict van het ziekenhuis stond. En iedereen reageerde anders… Mijn broer stormde naar buiten, mijn neef bleek stokstijf zitten en ik… ik barstte in tranen uit… Ook bompa kon heel de situatie niet goed vatten.. Het was echt hartverscheurend om te zien… Maar dat was nog lang niet het ergste moment dat moest komen… Daarna kwam het besef dat we afscheid van je moesten nemen… 3 maanden kreeg je… veel te kort natuurlijk… Bomma ik had je nog zoveel dingen willen zeggen, maar het kon niet meer… 17 oktober ging je heen… Maar je zal voor altijd in mijn hart blijven! Ik hou van je bomma!
Ik heb gemerkt dat iedereen anders met verdriet omgaat, maar het doet wel hetzelfde met ons.. Het doet ons hartverscheurend pijn… Laat die pijn toe, sluit die niet buiten want dan kom je er nooit van af. Ik heb de pijn toen binnengelaten, maar natuurlijk gaat het dan ook niet op 1-2-3 beter, ik moet ook nog steeds elke dag werken aan dat verdriet..

Maar iedereen krijgt te maken met herinneringen, de ene dag mooie, de andere dag minder mooie… Koester die herinneringen, ook al doen ze pijn…

Zoen!

En het blokken is in volle gang geschoten… Een tweede zit aan mn been, dus moet er gewerkt worden! Maar we zien het volledig zitten, met de hulp van een aantal bijlessen moet het zeker lukken! En dan zit ik volgend jaar in mijn eerste master Rechten! Ik kijk er ergens al naar uit, ik doe mijn richting echt dolgraag!

Natuurlijk heb ik de voorbije dagen niet alleen maar gestudeerd, ik heb ook nog een beetje van het leven genoten! Zo heb ik een paar zalige momentjes in de zon gehad (gevolg: verbrand en aan het vervellen ) en ook een paar leuke momenten met mn allerliefste buurvrouwtje op kot! I kinda missed her when I was at home (ja ik ben melig in dat soort zaken!)

Maar niet alles kan rozengeur en manenschijn zijn in een leven… Daar ben ik me ook maar al te goed van bewust… Want onder happy Kjoetie, zit altijd wel ergens iets op de loer dat mn gelukkig gevoel kan verstoren… Zoals ik het ooit eens noemde in een tekst die ik schreef: mijn ontbrekende stukje … Dat maar niet opgevuld raakt, en dat me elke keer weer doet inzien dat het leven echt niet altijd even leuk is, dat er altijd wel dingen misgaan… En dat is een enge gedachte vind ik zelf… Want we zijn immers allemaal op zoek naar ‘het grote geluk’… Maar wat als dat er helemaal niet is? Als we dat nooit vinden? Of erger nog als het gewoon helemaal niet bestaat voor niemand? Die gedachte houdt mij tegenwoordig vaak bezig.. ik denk dat het met ouder worden te maken heeft… Je begint echt meer na te denken over de toekomst die je wil of gaat hebben… Gaat alles wel lopen zoals ik het wil? Wat gaat er later allemaal met mij gebeuren? Geen leuke gedachten allemaal, maar ze horen nu eenmaal bij het leven… Het leven heeft én zijn goede momenten én zijn slechte momenten…

Iets om dieper over na te denken vind ik…
Zoen!