Losse gedachten en levensverhalen

Ik wil zo graag die spontane lach weer op mijn gezicht voelen groeien… Maar de laatste tijd lijkt mijn lach wel vastgeroest op mijn gezicht.. Alsof het een masker is, en in zekere zin is het dat wel …

Als mensen me vragen hoe het gaat, zeg ik steevast dat het wel gaat, maar wat ik eigenlijk wil roepen is dat het me nog nooit zo slecht gegaan is dan nu! Dat het echt slecht met me gaat, geef ik enkel toe aan een zeer beperkt groepje mensen, omdat ik weet dat ik daar elke keer ‘het gaat slecht’ mag antwoorden, zonder dat ze me een zaag vinden (dankjewel daarvoor trouwens lieverdjes!!)

Het gaat me niet echt goed, en toch weet ik niet waarom het niet goed gaat… Op school gaat alles goed, voorheen was dat meestal de bron der ergernis… Maar dat vlot wel allemaal nu (dat mocht ook wel eens!)
Maar waarom voel ik me dan toch zoals ik me voel? Dat is een vraag die ik me de afgelopen dagen en weken al vaak gesteld heb, en ik weet er nog steeds geen antwoord op… Natuurlijk mis ik haar , maar haar mis ik elke dag van het jaar… En toch is het rond deze periode erger…
Waarschijnlijk omdat ze al bijna 2 jaar uit mijn leven is, maar het nog steeds lijkt alsof ik pas gisteren afscheid moest nemen…
Naast het gemis, zijn er ook nog de gevoelens van alleen zijn… Hoe stom het ook moge klinken, ik mis mijn buurvrouwtje op kot enorm! Ze was er altijd voor mij, en nu door omstandigheden is ze er zowat nooit… En dan heb je nog die verwarde gevoelens voor iemand…

En dan hopen we maar dat het morgen beter gaat, want morgen is er weer een nieuwe dag…