Losse gedachten en levensverhalen

Gebeuren dingen met een reden? Of is het enkel toeval dat ervoor zorgt dat er dingen gebeuren… Waarom weten we zo vaak niet waarom er dingen gebeuren? Waarom is er soms geen duidelijkheid in dingen? Veel te veel vragen, veel te weinig antwoorden…

“why?”

2 jaar geleden ging een maand na mijn lieve bomma, ook mijn schat van een bompa van ons heen… Hij kon het missen van zijn geliefde niet meer aan… Bijna 60jaar getrouwd waren ze, en ze waren echt één geworden… Mijn bomma kon niet zonder mijn bompa, en mijn bompa niet zonder mijn bomma… Toen mijn bomma dan ook haar strijd tegen kanker verloor, bleef er geen levensvreugd meer over voor mijn bompa. Hij sukkelde al heel veel jaren met zijn longen en zijn ademhaling, maar bomma was zijn steun en toeverlaat, voor haar bleef hij vechten en leven.. Ook al kon hij niet veel meer buiten wat zitten in zijn zetel, waardoor hij vaak nors reageerde, toch bleef ihj stiekem een schat van een bompa… Door hem ben ik in de muziekwereld gerold, dankzij zijn orgelspel en zang… Hoe vaak heb ik niet op zijn orgel zitten spelen, proberend een aantal stukken onder de knie te krijgen, naast mijn gitaarlessen door… Mijn lieve bompa kon ook uuuuuren vertellen over de oorlog, die hij van heel dicht bij meegemaakt heeft… Hij zat in Frankrijk en in Ierland, en ook in België deed hij een duit in het zakje om de vijand te verslaan. Hij had enorm veel verhalen over wat hij allemaal meegemaaktt had, en echt van vele verhalen was ik vol bewondering om de moed die mijn bompa had.. Al ben ik ervan overtuigd dat hij ook enorm veel miserie gezien heeft in die periode, maar daar vertelde hij ons niks over…

En dan op een dag stierf hij… Zomaar zonder enig teken, stopte je hart met slaan.. Ik weet nog goed dat het op een vrijdag was, ik stapte van de bus bij mama in de auto en zei vol enthousiasme dat ik straks naar bompa ging gaan, want dat ik er vorig weekend niet geraakt was… En toen bleef mama stil… Waarna ze zei dat je gestorven was bompa… Ik kon het niet vatten, het verdriet om bomma was nog niet weg, of ik moest een 2e verdriet zien te plaatsen… Ik heb afgezien die periode, die eerste kerst en nieuwjaar zonder jullie, die eerste examenperiode zonder jullie,… Het was zwaar, maar ik ben er door heen geraakt… Met veel moeite, veel huilbuien, veel woede-aanvallen…

Ik mis je nog steeds bompa, samen met bomma…
Jullie zitten voor altijd in mijn hart, en ik voel dat jullie over me waken…  Ik vergeet jullie niet, ik hou voor altijd van jullie!

Terecht werd ik er daarnet door een vriend op gewezen dat ik me meer moet focussen op wat ik wél heb in het leven… Ik probeer dat de laatste tijd zeker te doen, maar het is een feit dat ik langer stilsta bij de dingen die misgaan, de dingen die ik niet heb..

Daarom heb ik eens nagedacht over de dingen die ik wél heb… En eigenlijk zijn dat er verdomd wat…
Ik heb een zalige thuis, met ouders die van me houden en het beste voor me willen en me alle studiekansen geven. Ze zijn er voor me wanneer ik ze nodig heb, en ook wanneer ik ze niet nodig heb en ze weer eens afscheep met “Zaag toch eens niet zo veel”. Daarnaast bevindt er zich op het thuisfront ook wel een lieve broer (maar shht, dat mag hij vooral zelf niet te weten komen). We botsen enorm veel op vele vlakken, maar ik weet dat wanneer ik hem nodig heb, hij er zal zijn voor mij. Een simpel voorbeeldje deed zich een tijdje geleden voor… Hij ging niet ergens anders slapen omdat ik dan alleen thuis was en hij weet hoe een grote bangeschijt ik ben alleen in het grote huis… Het is stiekem toch wel een lieverdje
Naast een geweldig thuisfront, dat ik nog steeds trouw elk weekend met een bezoekje vereer, heb ik ook geweldige vriendjes en vriendinnetjes. Eén van de beste vriendinnetjes zit zelfs de deur naast mij op kot, en geloof me, dat levert hilarische momenten op. We gaan dan ook vaak samen een stapje in de wereld zetten, maar vertrekken dan nooit zonder eerst gezellig bij elkaar wat aan de alcohol te zitten en ons klaar te maken Daarnaast heb je ook een heel speciaal koppeltje dat een enorme plaats in mijn hartje inneemt. Jullie zijn echt geweldig, en bedankt al voor de vele momenten dat jullie er waren voor mij wanneer ik weer maar eens een wrak was
Ik heb ook het geluk dat ik in mijn 1e master Rechten geraakt ben, ik ben met zoveel leuke mensjes begonnen, maar velen van hen hebben het moeilijker in de studies of haakten zelfs af… Maar ik denk nog steeds aan jullie hoor!

Dus eigenlijk als ik er zo eens over nadenk, mag ik me best een gelukkig meisje noemen denk ik… Hoewel er natuurlijk soms het gevoel van alleen zijn is… Wanneer ik het mis om in iemands armen in slaap te vallen, om naar mn lieverd te kijken wanneer hij slaapt, om naast iemand wakker te worden, … Maar dat komt nog allemaal wel… Voorlopig geniet ik van mijn leven, zonder al te veel verwachtingen want verwachtingen hebben tot nu toe enkel nog maar voor teleurstellingen gezorgd…

Ik ben dus over het algemeen een gelukkig meisje, maar over geluk valt zoveel niet te zeggen als over de miserie… Dus als je weer maar eens een klaagpost vindt op mijn blog, denk dan even terug aan deze post en weet dat ik doorheb dat ik mezelf best wel in een luxepositie bevind van gelukkig zijn!

Tot zover deze toch wel serieuze post, maar het moest er even uit…
Zoen!