december 31, 2007
· Ingedeeld onder mijn leven
Maar dat we dat niet zomaar laten gebeuren, staat als een paal boven water! Echter, té uitbundig zal het ook niet gevierd worden, want wij arme studentjes zitten nog steeds in onze blok, dus morgen moet er alweer wat studeerwerk verzet worden 
Maar vanavond laten we dat eventjes niet aan ons hartje komen, en genieten we van het gezelschap, het eten en de drank!
Aan allen een gelukkig nieuwjaar gewenst, en als jullie de baan op moeten, toch wat voorzichtig zijn he!
Morgen is het dan de officiële eerste dag van 2008, gepaard gaand met de traditionele familiefeesten… Bij mij is het iets minder druk inzake familiefeesten, omdat we eigenlijk nog maar 1 plek hebben om naartoe te gaan… Maar morgen ga ik toch denken aan de grote familiefeesten van de andere kant, waar me nog levendig de nieuwjaarsbrieven voor de geest staan, en natuurlijk die overheerlijke ananaspudding die mijn bomma zo goed kon maken! Oh ja, het zal morgen dus niet alleen een tijd worden van gezellig samen eten, neen voor mij zal het ook een tijd zijn van mooie herinneringen
Geniet er allemaal van, en voor de studentjes onder ons: blok ook goed verder in 2008!
december 25, 2007
· Ingedeeld onder mijn leven
” Er is vandaag een kindeke geboren op aard….”
Het is weer Kerstmis, dus daarom aan allen een vrolijk Kerstfeest gewenst! Ikzelf zat al iets vroeger in kerststemming, aangezien ik zaterdag naar een prachtig kerstconcert geweest ben van de fanfare in Koersel! Het was in de kerk te doen, en het viel me nu pas op dat onze eigenste kerk eigenlijk een prachtige akoestiek heeft. We begonnen met de percussieband van de fanfare, en ik moet echt zeggen: PRACHTIG! Ik stond echt versteld van die jonge mensen, die constant wisselden van instrument. Iedereen bespeelde minstens 2 verschillende instrumenten, het was echt mooi om te zien.
Daarna was het de beurt aan het mannenkoor van Beringen, maar dat viel een beetje tegen. Onbekende liedjes in onverstaanbare talen, het was mijn ding niet echt.
Maar dan na de pauze kwam de hele harmonie in beweging, het werd krap vanvoor in de kerk om alle stoeltjes kwijt te kunnen. Ook dit deel was weer een kippenvelmoment! Er speelden een hoop bekenden mee, en één ervan mocht zelfs een saxofoonsolo voor haar rekening nemen. Mooi samenklinken van alle verschillende instrumenten, gemixed met bekend in de oren klinkende melodietjes, er waren geen woorden voor de pracht!
De volgende dag stond er een groot feest op het programma (in ware kerstmisstijl, vandaar dat ik het gevoel had dat het zondag al kerstmis was
) ter ere van mijn ouders hun 30e huwelijksverjaardag! Jaja al 30 jaar gelukkig tesamen, en dat hebben we dan ook met lekker eten gevierd. Wij (= mijn broer en ikzelf) hadden natuurlijk een cadeau voorzien: we waren een fotoshoot gaan doen en daar hebben we dan de mooiste foto’s uitgenomen, in een kader gestoken en zo afgegeven aan de mama en papa (aangezien op de kast enkel foto’s van onze miniversies staan
) Ze waren er gelukkig blij mee
Ik heb er dus een druk weekend op zitten, en begin nu eindelijk serieus aan de blok! Iedereen dus ook veel succes toegewenst met die blok, en geniet ook een beetje van de feesten!
I wish you a Merry Christmas and a Happy New Year!
december 22, 2007
· Ingedeeld onder gedachte, mijn leven
Eén seconde, één blik
Dat was voldoende voor die befaamde klik
De zachtheid van je armen toen je me voorzichtig vastnam
Was als een onverwachte tinteling die langskwam
De voorzichtigheid waarmee je jouw lippen op de mijne plaatste
Was alsof er een vonk weerkaatste
De liefheid van de blik waarmee je me aankijkt
Zorgt ervoor dat al het donkere wijkt
Het timbre van je stem wanneer je tegen me spreekt
Maakt me vanbinnen helemaal week
Ik weet niet of je beseft wat je doet
Maar blijf het doen want het voelt goed….
december 17, 2007
· Ingedeeld onder gedachte, mijn leven
Zo lang is het al geleden dat ik je moest afgeven… en nog steeds voelt het als gisteren aan… Nog steeds doet het elke dag pijn, nog steeds zoek ik elke dag mijn weg zonder jouw leidende hand en steunende woorden… Het is zwaar, maar het gaat iedere dag beter… Al blijf ik je iedere dag missen, enorm hard zelfs… Maar ik ben trots op het feit dat ik je zo lang mocht kennen, trots op het feit dat jij MIJN bomma was, mijn allerliefste bomma…
Ik herinner je nog elke dag, en soms doet dat al eens pijn ja… Maar vóór die paar maanden van lijden, hebben we zoveel mooie momenten gekend…. Ik denk nog vaak aan je, in kleine dingen die gebeuren… Dan denk ik ‘hé dat zijn de koekjes die bomma altijd had’ of ‘hé dat is nu eens exact wat mijn bomma zou gezegd hebben’…
Ik hou van je bomma… en dat zal ik altijd doen… Blijf van daarboven over mij waken, laat mij de juiste weg zien…
” You’re in the arms of the angel
May you find some comfort there”
december 15, 2007
· Ingedeeld onder mijn leven
Ouders die nieuwsgierig zijn naar de cadeau voor hun 30e huwelijksverjaardag, het is me wat… Subtiele dubbelzinnige vragen stellen om zo toch maar te weten te komen waarom je broer en jij de hele namiddag weg waren, en vooral waar we gezeten hadden. Oh en kunnen we het cadeau ruilen? En het is toch niet iets dat we niet kunnen gebruiken he? Deze vragen zijn vandaag enorm vaak de revue gepasseerd , en elke keer kregen ze hetzelfde antwoord: jullie zullen het volgende week zondag wel zien Of ze die spanning nog een hele week vol gaan houden, is de vraag Maar het cadeau is in orde aan het komen, neen ook jullie krijgen niet te lezen wat het wordt Er zijn maar een paar mensen op de hoogte ervan, en dat blijft zo tot volgende week zondag
Wat al zeker op hun 30e huwelijksverjaardag niet zal ontbreken, is hun mooie openingsdans van toen!
“Du bist alles…”
december 12, 2007
· Ingedeeld onder mijn leven
Alias deze keer geen pisrijmpje op de cantus, maar een vrije versie van bovenvermeld liedje… En dat er veel naar het toilet moesten, is geweten! De ene vrije versie al wat beter dan de andere, maar ze waren allemaal hilarisch! Het was een leuke cantus gisteren, ben braafjes op water gegaan, maar dat belette niet het enorme plezier! Prachtige senior en corona, zorgden voor heel veel lachbuien, leuke dansjes op de liedjes en natuurlijk mooi gezang! Al deed het bij de jaarzangen wel pijn om pas recht te staan bij ‘Al wie voor het 5e jaar in Leuven zit..’
Het was ook geweldig door het gezelschap dat ik nog eens mocht verwelkomen in Leuven. Dat was alweer veel te lang geleden meid, deze keer mogen we daar niet zo lang over laten gaan! Wij waren de allermooiste kerstvrouwtjes van de cantus En wij hebben bewezen dat ge niet zat moet zijn om plezier te maken :p
Op naar de volgende cantus! (na de examens dan wel pas… 
)
Zoen!
december 7, 2007
· Ingedeeld onder mijn leven
Gisteren het nieuws gekregen dat een meisje van 21 jaar voor haar leven aan het vechten was na een verkeersongeluk… Ze was zelfs een tijd in zeer kritieke toestand, gelukkig is ze nu stabiel, maar ze wordt nog wel in een coma gehouden… Ik hoop dat alles in orde met je komt Ams, ik hoop en bid ervoor…
Deze ervaring doet me terugdenken aan de machteloosheid die ik voelde zo een 2,5j geleden, toen mijn bomma opgenomen werd in het ziekenhuis… Het enige dat je kan doen is wachten en hopen dat alles goedkomt, terwijl je zoveel meer zou willen kunnen doen… Je zou zelfs zover gaan om hun pijn over te nemen, maar dat is niet mogelijk… En dat is frustrerend… Je ziet je geliefden in dat akelige witte bed liggen, en je kan ze niet helpen… Je moet ze steunen, zeggen dat alles wel in orde zal komen, maar je weet het zelf niet eens, het is allemaal afwachten geblazen…
Veel sterkte aan Ams, haar familie en vrienden… Hopelijk doet de vele steun die jullie van relatief onbekende mensen krijgen, een beetje deugd!
We denken aan jullie… En hopen dat alles goed komt…
“In one second you’re whole life kan turn around…”
december 6, 2007
· Ingedeeld onder Leuven, mijn leven
Bedankt voor al het lekkers dat ik vanmorgen voor mijn deur mocht vinden!
Jaja, Sinterklaas heeft ons kot niet overgeslagen, en heeft een heleboel lekkers achtergelaten in de schoentjes die buitenstonden. Is wel leuk wakker worden zo, met een hoop snoep voor je deur
Nu hopen dat hij thuis ook nog gepasseerd is, maar dat betwijfel ik een beetje
“Dag Sinterklaasje, dahaag dahaag…”
december 3, 2007
· Ingedeeld onder mijn leven
“Je vraagt je af wanneer de scherven weer een mooi geheel zullen vormen”
Aan flarden geslagen, helemaal stuurloos ronddobberend op dit leven, dat ik het mijne mag noemen… Waar blijft mijn kompas, mijn richtinggever, mijn licht in het donker? Wanneer zal het duidelijk voor me zijn welke weg ik in moet slaan? Ik hou niet van deze duisternis, maar lijk er maar niet uit weg te raken… De ene dag is het al wat minder donker, om de andere dag dan weer pikdonker te zijn…
december 1, 2007
· Ingedeeld onder mijn leven
Het meisje weet het niet meer… Ze dacht dat ze de genomen beslissing kon volhouden, en dan gebeurt er iets waardoor ze weer begint te twijfelen… Tegenstrijdige signalen die ze toegezonden krijgt, helpen haar helemaal niet vooruit… Ze laten haar nog meer twijfelen… Ze dacht dat ze sterker geworden was dan vroeger, dat het gedaan was met mensen die over haar heen konden lopen… Maar ze is helemaal niet sterker geworden… Ze is enkel beter geworden in die façade… Ze lijkt sterk te zijn, maar vanbinnen zou ze willen schreeuwen, roepen, slaan, schoppen en huilen… Maar ze doet het niet.. Ze blijft uiterlijk kalm, terwijl het binnen in haar stormt… Een puinhoop van gevoelens, waar dan weer eens de ene de bovenhand haalt, dan weer eens de andere.. Verwarring alom, waar ze maar niet uit lijkt te raken… Tegenstrijdige raadgevingen van vrienden zorgen voor nog meer verwarring… Maar ze bijt door, ze weet dat er uiteindelijk vroeg of laat een dag zal komen dat het beter gaat, dat de verwarring zal verdwijnen… En tot dan leeft ze de rest van haar leven, want ze beseft heus wel dat ze ook veel heeft om gelukkig over te zijn… Ze houdt van de mensen om haar heen, de mensen die haar een goed gevoel geven, haar niet doen twijfelen over haarzelf… Ze houdt van de dagelijkse routine van lessen en voorbereidingen, omdat het haar iets of wat zekerheid geeft in het leven, dat er dingen zijn die altijd hetzelfde zullen lopen… Ze houdt van de kleine dingen van het leven, zoals ’s nachts wandelen in het verlaten Leuven, wakker worden met haar lievelingsliedje op de radio, onverwacht smsjes krijgen van mensen die haar dierbaar zijn, … Het meisje weet nog wat het is om te lachen, plezier te hebben, … Maar soms is er de nood om even alleen te zijn, om de gevoelens die in haar zitten, stiekem eruit te laten, om eens als een bolletje op haar bed te kruipen met haar knuffelbeer in haar armen gekneld. Om eens de tranen de vrije loop te kunnen laten, samen met de toepasselijke muziek die dan op de achtergrond speelt, om eens alles los te laten om erna weer met een glimlach door het leven te gaan…
Het meisje wil alle mensen die haar die glimlach geven, bedanken…
“ Er schuilt een oorlog in mezelf, duizenden vragen zonder antwoord”
