Losse gedachten en levensverhalen

Jaja, deze lesvrije week was al goed gevuld met lekker lui niks doen! Maar woensdagavond wachtte er een heel erg actief moment, namelijk op stap gaan! En niet zomaar op stap gaan, neenee ik ging een aantal mensen introduceren in het nachtleven van Leuven. En dan nog niet zomaar de eerste de beste mensen, nee hoor, het waren 2 gewéldige mensen die mij vergezelden! We hebben het hier over mijn “schoonzus” en mijn tante! Met de trein richting partyland gekomen, wachtten ze mij op in het station. Het beloofde meteen al een hele leuke avond te worden, want het begon al met een geweldige lachbui om de grote valiezen. Net of ze een week kwamen feesten!

Nadat we met die grote valiezen op mijn kot aangekomen waren, wachtte het volgende taakje. De luchtmatras opblazen! Een tweepersoonsmatras nog wel! Gelukkig moesten we dat niet allemaal handmatig (ofja, mondmatig eigenlijk) doen! De techniek staat immers niet stil, en er was een pompje dat van zodra de stekker een stopcontact had, dat zware werk voor ons deed. Dat pompje had wel een groot lawaai, en wilde eerst nog wat aandacht trekken door te katapulteren tegen de gangdeur, waardoor we allemaal zwaar verschoten waren Maar uiteindelijk was de matras slaapklaar, en kon ze klaar voor gebruik gelegd worden! Maar natuurlijk gingen we toen nog niet slapen, het moest toen pas beginnen!

Eerst en vooral moest er een goed bodempje gelegd worden, en die taak werd goed vervuld door de kleine kebab + kleine friet die ik binnenhad! (Ja mensen, ge leest het goed, ik heb mezelf helemaal overtroffen qua hoeveelheid eten!) Ook nog even aan de kebabmens gevraagd of de tv niet van Familie naar Thuis geswitched mocht worden, zodat de Thuis-addict in ons gezelschap haar favoriete serie kon volgen

Daarna was het uiteraard tijd om ons om te kleden en een stapje in de wereld te gaan zetten! Allereerst gingen we cocktails drinken in De Professor!  Kleurrijk en lekker waren ze, en goed voor een aantal giechelmomentjes! De barman werd ook even opgetrommeld om een foto van ons drietjes te maken! Allerlei gespreksonderwerpen passeerden de revue en de tijd tikte ook weg. Na 2 cocktails was het tijd om ons wandeling in het nachtleven verder te zetten! We gingen jenevertjes proeven! (mmm jenever!) Na al die alcohol in ons bloed, werd het toch eens tijd om de luchtmatras te gaan opzoeken (tante kreeg mijn bed ). Zo gezegd zo gedaan, en het beloofde een rustige nacht te worden…

… TOT een 2u na het slapengaan, de luchtmatrasgangers ineens wakker werden, en tegen elkaar verbaasd zeiden ‘hé waarom ligt mijn gat ineens op de grond?’ Maar nog niet goed wakker, en misschien ook nog wat in de wind, besteedden we er verder geen aandacht aan. Een uur later lagen we echter niet alleen meer met ons gat op de grond, maar was er echt geen lucht meer te bekennen in de matras… Stom stom stom.. het luchtgaatje stond gewoon open Dus op een onmenselijk vroeg uur de lawaaierige pomp weer even bovengehaald (gelukkig wilde ze onss nu niet doen verschieten, en bleef ze braaf haar job doen) om weer lucht in onze matras te blazen. Dat proces nam een dik halfuur in beslag, waarna we ons weer lekker konden neerleggen, en verder slapen!

De volgende ochtend lekker lui opgestaan, de lucht weer uit de matras gelaten, zodat deze weer in zen tas kon, en gaan brunchen! Een lekker soepje en broodje later, waren we klaar voor de winkels van Leuven! Jaja, wat volgde was een namiddagje shoppen! Heel erg leuk, en vruchtbaar voor mijn 2 metgezellen. Ikzelf vond helemaal niets naar mijn goesting

Na al die vermoeiende uurtjes, sprongen we nog net op tijd de trein op om terug naar huis te gaan! Wat waren we blij dat we weer even konden zitten! En na een anderhalf uurtje was ik weer thuis, alwaar mijn broer verbaasd opkeek en zich luidop afvroeg ‘Zijt gij nu al terug??’ De dag kwam volmaakt ten einde, met zalige momentjes… Wat een verbondenheid voelde ik toen! Dat dat gevoel nog maar lang mag meegaan!

Kortom, het was een ZALIG dagje!!!

Was het algemene gevoel toen ik om 16u uit de aula wandelde gisteren. Het zat erop, de adrenaline voorbij, met als gevolg dat ik mijn klop al kreeg… Wat adrenaline toch niet met een mens kan doen… En de reeks is afgesloten met een goed examen! Dank u wel professor Pintens, u bent mijn held!

Het is beschaafd gebleven, die avond van ‘de examens zijn gedaaaaan’. Lekker gegeten bij vrienden, wat gebabbeld, en toen gewoon bedje in. Geen pintjes pakken dus, het zou niet goed gekomen zijn, met dat slaaptekort en het absoluut niet meer gewoon zijn van alcohol! En deze morgen zat dat verdomde examenritme er nog in, maar ik heb me koppig weer eens omgedraaid!

“En nu… vakantie!”