Losse gedachten en levensverhalen

Kinderen… Wat een serieus onderwerp voor een 22jarige jonge vrouw…

Vroeger was ik er 100% zeker van: ik wou kinderen en wel 4. 2 jongens en 2 meisjes… En de eerste moest een meisje zijn, want oudere broers kunnen gemeen zijn (dat bleek wel uit mijn eigen ervaring… Niet dat mijn oudere broer een monster is ofzo, maar hij geniet er toch wel van om zijn jongere zusje te plagen).

Nu ben ik er echter niet meer zo zeker van of ik wel kinderen wil… En al zeker niet of dat er dan 4 zouden zijn… Veel zal ook afhangen van mijn latere partner natuurlijk. Kinderen hebben is immers een onderwerp waarover gepraat moet worden. Maar mocht ik later toch kinderen krijgen, dan zouden het er maximum 3 worden denk ik… En dan liefst 2 meisjes en 1 jongen.. Vraag me niet waarom de meisjes in de meerderheid moeten zijn dan, maar ik zou het heel leuk vinden mocht het zo verdeeld zijn…

Maar kinderen is in ieder geval nog verre toekomstmuziek… Mijn eerste kindje, als er kindjes komen, zou ik graag rond mijn 29^e hebben, dus ik heb nog eventjes tijd om van mijn eigen leven te genieten en die geweldige papa te vinden!

Whoehoew! Mijn favoriete onderwerp! *Kuch*:D Mannen, het zijn soms gewoon rare wezens (al ben ik er heel erg zeker van dat zij dat ook van ons, vrouwen, zeggen). Ik krijg er vaak kop noch staart aan, wat ze nu wel en niet willen, of ze nu subtiele hints doorhebben (het antwoord is daarop volgens mij ‘neen’),… Maar ik ga het niet over die rare wezens in het algemeen hebben, nee ik ga eens aan het wereldwijde web laten weten wat mijn droomjongen voor kwaliteiten heeft… (Wat uiteraard niet wil zeggen dat mijn uiteindelijk vriendje al die kwaliteiten heeft, maar hé dromen mag he!)

Uiterlijke kenmerken (die uiteraard niet het allerbelangrijkste zijn. Maar het zou ook een leugen zijn om ze als onbelangrijk af te doen, want ik moet de jongen in kwestie ook nog wel aantrekkelijk vinden!):

==> lengte:liefst groter dan ik natuurlijk.. En als het even meezit ook boven de 1m80 (als ik dan toch mag opschrijven wat perfect zou zijn voor mij :D)

==> gewicht: wel een gewoon normaal gewicht is voor mij in orde. Niet te dun, niet te dik, een normaal ventje dus! (want ik ben ook een normaal meisje)

==> kleur haar: wel daar heb ik niet echt een standaard voor. Ik merk wel dat ik jongens met blond-bruin haar sneller als ‘knap’ zal bestempelen, maar dat is geen garantie om mijn vriendje te worden want een aantal van mijn exen hadden donkerbruin tot zwart haar

==> kleur ogen: geen voorkeur hier! Of het nu groen, blauw, grijs, bruin, appelblauwzeegroen,… is, zolang ze maar verliefd naar mij kunnen kijken

==> lichaamsbouw: ook weer normaal. Ik moet geen echte mega-spierbundel hebben, maar liefst ook geen patattenzak want ik word wel eens graag in de lucht getild door mijn vriendje

==> beharing:ik kan leven met beenhaar, met een beetje borsthaar ook, met wat baardgroei ook (hoewel ik een zacht velletje verkies, anders kriebelt dat als ik hem wil kussen) maar wat ik niét wil, is rughaar! Het spijt me voor de mannen die in het bezit zijn ervan, dat is een heuse afknapper voor mij!

==> kledij: gewoon lekker sportief gekleed heb ik het liefst

En dan nu de omschrijving van het karakter en de persoonlijkheid van mijn perfecte man:
Hij moet allereerst lief zijn, ik heb niet graag een macho. Natuurlijk mag hij stoer doen tegenover zijn vrienden, maar wanneer ik in de buurt ben, moet zijn liefheid afstralen op mij. Een grote knuffelbeer is ook leuk voor mij, aangezien ik een meisje ben dat enorm van knuffels geven en krijgen houdt. Als de jongen niet kan knuffelen, is het niets voor mij.
Verder moet ik er alles tegen kunnen vertellen, van de meest serieuze discussies tot de meest onnozele dingen. Ik moet alles bij hem kwijt kunnen, en ik moet het gevoel hebben dat hij luistert. Het ideale zou zijn dat ik er uuuuuren aan een stuk mee zou kunnen tetteren, en achteraf niet echt meer weten waarover we het gehad hebben maar wel weten dat er geen enkele ongemakkelijke stilte gevallen is.
Mijn perfecte man heeft ook ambities, maar steunt mij ook in de mijne (en ik hem natuurlijk in de zijne).

Ik denk dat dat zo ongeveer mijn ideale man beschrijft, meer eisen heb ik niet Kandidaturen mogen altijd gestuurd worden naar …

Shoppen, iets typisch vrouwelijks? Wel ik betwijfel het een beetje in mijn geval. Ik hou van kleren en schoenen en allerlei accessoires, versta me niet verkeerd MAAR ik haat ernaar op zoek gaan! Met een keertje te gaan winkelen, doe je mij niet echt een pleziertje! Tenzij ik perfect weet welke winkels we gaan doen en wat ik precies zoek. Zo een beetje doelloos rondlopen in de stad zonder echt iets nodig te hebben, nee dat is niks voor mij.

Solden? Nog zo een vrouwenfenomeen… Maar ook weer niet echt iets voor mij… 1 of 2 keer serieus soldenshoppen ja, maar meer echt niet! Ik hou niet van al die drukte dan… Ik kan ook niet lang genoeg rechtstaan zonder pijn te krijgen aan mijn rug. En dat is een heel erg nadeel als je wil gaan shoppen. Na een uur of 2 begint mijn rug echt enorm veel pijn te doen, en bevind ik mij, zoals meestal de mannen onder ons, op elk mogelijk zitplekje om mijn rug wat rust te gunnen…

DUS: mooie kleren, schoenen, accessoires, … JA. Maar liefst gewoon voor mijn deur zodat ik er niet al die winkels voor moet afzoeken!

(Maar wat ik dan wel weer graag doe, is gaan winkelen voor het eventueel ooit bestaande vriendje… Want mannen zijn zoveel makkelijker om voor te shoppen! Niet omdat ze meestal weten wat ze willen, dat zorgt immers net voor taferelen à la ‘nee dat wil ik niet’ waardoor je verder moet zoeken, maar omdat er zo weinig mannenwinkels bestaan! Wat een verademing!)

Een leuk initiatief gevonden, waardoor we eens échte meisjesposts mogen doen! Ik doe dus al mee! Het eerste thema gaat over ons lijf, want ahja, vrouwen hebben daar toch altijd complexen over?

Wel, ik ben een vrouw dus ja ik heb complexen over mijn lijf. Maar toch ben ik in het algemeen heel erg tevreden. Al heeft dat aanvaardingsproces toch een tijdje geduurd. Vroeger had ik bijvoorbeeld echt een hekel aan zowel mijn huidtype, mijn ogen, mijn haarkleur als mijn sproetjes . Ik vond mezelf te bleek, deed nauwelijks rokjes aan… Ik bruinde dan ook helemaaaaal niet! En ook nu nog ben ik een bleekscheet… Maar ik heb ermee leren leven. Ik wéét dat ik in de zomer weerkaats als de zon op mij schijnt, maar het deert me niet meer Ik ben wie ik ben, en toevallig is dat een bleekscheet

Ook met de rest van mijn toenmalige complexen heb ik leren leven. Ja ik heb enorm slechte ogen, so be it. Ik heb eindelijk een leuk brilmontuur gevonden, en ik heb lenzen. Mijn sproetjes ben ik schattig beginnen vinden (met hulp van bepaalde mensen )en mijn haarkleur, daar ben ik trots op nu. Gedaan met er blonde stukken in te laten zetten! Ik ben ros en ik ben er trots op!

Ok, mijn kinder- en jeugdcomplexen zijn weggewerkt, maar zoals elke vrouw ben ik nog steeds niet 100% tevreden over mijn lijf… Mijn grote complexzone zit em in mijn buik… Ik vind hem te blubberig en te dik… Ondanks alle tegenspraken die ik al gehoord heb (’maar ge hebt een megaplatte buik’, ‘ge zijt al maar vel over been’ ,..), toch blijft dat knagen… Maar met de loop der jaren zal ook dat complex wel weer verdwijnen zeker

Ik hou niet echt van spiegels en loop er liever lekker nonchalant bij, maar ik hou wel van mijn lijf! Het is mijn lijf, met zijn plus- en minpuntjes, en ik hou ervan! Al wie niet van mijn lijf houdt, heeft pech!