Losse gedachten en levensverhalen

Grote, spannende, emotionele, leuke verhalen… Het lijkt alsof iedereen ze zomaar uit zijn vingers en toetsenbord krijgt… Wel, dat lukt mij niet! Ik zou willen dat ik ook zulke leuke schrijfstijl had, maar die heb ik niet en ik maak al helemaal geen grote, spannende en leuke verhalen mee Maar ach, ik bezie mijn blog niet als hoogstaande literatuur, het is in de eerste plaats bedoeld om dingen van mij af te schrijven, om mijzelf te plezieren. Dat anderen dat hier lezen, is uiteraard altijd leuk meegenomen, dat anderen reageren is nog leuker. Dus reageer gerust, opmerkingen goed of slecht, ze zijn welkom!

Het enige wat ik deze dagen meemaak is vele dossiers. Heel veel nieuwe indrukken, heel veel nieuwe dingen die ik in me moet opnemen, ik had nooit gedacht dat dat zo vermoeiend kon zijn! Ik kom elke dag moe thuis van mijn zomerstage, en plof dan zalig neer in de zetel. Ik heb geen fut meer om grote spannende dingen mee te maken dan, want de wekker gaat ’s morgens vroeg. Maar ik doe het supergraag! Dossiers bestuderen, en oplossingen bedenken, nieuwe formulieren opstellen die je zelfs nog nooit eens had gezien, laat staan opgesteld! En het is gewoon geweldig! Tot 31 juli zullen mijn dagen zo gevuld zijn. Daarna is het weer tijd voor iets anders!

Het meisje kan het niet geloven, ze heeft zowaar een hele zomervakantie rust! Geen herexamens, geen spanning, geen stress… Het is ergens zelfs wat afkicken! Al zal het meisje nu eindelijk eens uitgerust aan het volgende academiejaar beginnen, dat academiejaar waarin dat zwarte beest dat men thesis noemt, de kop opsteekt… Daar heeft het meisje toch nog wat schrik voor, maar dat zal ook wel allemaal op zijn pootjes terecht komen hoopt ze…  Maar voorlopig wil ze er nog niet te veel aan denken, eerst wil ze dubbel en dik genieten van de rust, en de leuke dingen! Nu het weer nog wat zonniger!

Geen wijvenblog vandaag, want over mijn huishouden valt niets te vertellen.. Ik ben een kotstudente, en mijn was en plas wordt nog voor mij gedaan door de mama, en eten steekt ook gewoon in de diepvries (al kan ik wel een beetje koken hoor). Nee vandaag wordt het nog eens een doodnormale blogpost.

Ik ben gisteren nog eens gaan shoppen, en het was weer hetzelfde liedje… Mijn goesting al na 5 minuten gevonden, maar de rest die mee was, wilde persé nog vanalles zien waardoor mijn rug dus weer onnoemelijk veel pijn begon te doen en ik dus op elk stoeltje dat ik tegenkwam, moest gaan zitten. Maar ik heb dus nieuwe zomerschoentjes, 2 nieuwe t shirtjes en een lekker fleurige cache-coeur. Ik ben tevreden met de jacht, die al na 5 minuten gestopt had kunnen zijn Ik hou dus echt niet van shoppen hé…

Mijn buit:

Morgen is het alweer vrijdag, de eerste week van de vakantie zit erop. En wat heeft de dees hier gedaan? Voor school gewerkt jawel! Maar lekker op haar gemakske, met de nodige tussenpozes en babbels met haar sterretjes… Eén van haar sterretjes vertrekt morgen wel op vakantie, en ik ga de leuke goede babbels een beetje missen. Gelukkig heb ik mijn andere sterretjes nog om mijn pauzes op te vullen Maar toch aan dat ene sterretje: breek niks he op je snowboard!

Aan iedereen die hier komt lezen: een vrolijk Pasen! De zon is hier heel hard haar best aan het doen om er toch maar géén witte Pasen van te maken! Het is wel leuk dat het zonnetje door mijn raam haar stralen naar binnen schijnt, ik word er op slag vrolijk van! Wat het weer toch niet met een mens kan doen!

De Paashaas heeft hier wel geen eitjes meer verstopt, dus gaan zoeken ben ik niet. Maar aan allen die dat wel hebben mogen doen, ik hoop dat het plezant was Straks is het naar aanleiding van Pasen familiebijeenkomst bij de bomma (nuja, zo een grote familie hebben wij niet  ) alwaar wij échte kippeneitjes zullen eten (naast de vele paaseitjes die ik dan al binnenheb waarschijnlijk). Overeet jullie allemaal niet in al die chocolade!

Na al die feesttaferelen, wordt het hier weer keihard werken aan dat seminarie. Ik ben nog steeds wanhopig op zoek naar enige structuur in mijn werk, na die overload aan informatie. Maar het gaat me lukken, en dan weet ik bijna alles over auteursrecht van geografische data! Lekker interessant allemaal, maar wel niet makkelijk om er een samenhangend geheel van te maken!

“Een stralende ster tussen al die sterren aan de hemel. 
Proberend het meeste licht op aarde te laten schijnen
Zodat de persoon in de duisternis
Een beetje verlicht wordt
En de juiste weg naar huis terug vindt”

Het meisje snakt naar rust, naar slaap, naar met rust gelaten worden… Ze wil rustig de voorbije weken laten bezinken, om er na de vakantie sterker uit te komen. Het meisje heeft immers een woelige periode achter de rug… Enkele deadlines voor de studies die ze moest halen, maar ook relationeel was er een dead line… Een lijn waar ze niet meer terug over kan, een beslissing die genomen is en die ze moet verwerken. Want het meisje weet maar al te goed dat stukgelopen relaties verwerkt dienen te worden, en daarom is ze heel dankbaar dat er 2 weekjes vakantie voor de deur staan. Haar hoofd even helemaal leeg maken, en alle zorgen vergeten. Om dan te beseffen dat het misschien wel beter zo is…  Ondanks alle pijn die beslissingen en afscheid kunnen veroorzaken, soms zit er helemaal niets anders op… Twee mensen, ooit onlosmakelijk met elkaar verbonden, worden van elkaar losgemaakt. Het is weer even zoeken naar een evenwicht, naar de nieuwe plaats die het meisje moet innemen… Maar ze zal daarin slagen, met de steun van haar vrienden. Het meisje is ondanks alles gelukkig, gelukkig met de mensen om haar heen en met de steun die ze krijgt!

  “If anything should happen, I guess I wish you well
A little bit of heaven, but a little bit of hell”

Het ga je goed..

Al jarenlang één van mijn passies! En elk jaar kijk ik weer uit naar het begin van het nieuwe seizoen, en elk jaar ben ik teleurgesteld als het november is en het seizoen gedaan is. Maar vandaag (en wel meer bepaald nu) gaat het seizoen weer herbeginnen! De grote prijs van Australië is een 20 minuutjes geleden gestart, en ik hang dus voor de tv Al is het wel in het Frans  te doen, want Sporza geeft enkel namiddag een samenvatting uit… *boze blik* Dit jaar zijn er een aantal reglementen ingevoerd die de technische mogelijkheden een beetje beperken en net iets meer de kwaliteit van de rijder naar boven zullen brengen, ik ben eens benieuwd wat dat oplevert!

Ik weet nog dat toen ik klein was, we elk jaar naar de grote prijs van België gingen in Francorchamps, en ik ben echt helemaal gek van het geluid van zo een Formule 1 wagen… Ik heb dus heel goede herinneringen aan de formule 1, en mijn allergrootste schat was Senna… Dit jaar zal het al 14 jaar geleden zijn (1994 was het rampjaar) dat hij omkwam bij een crash. Daarna was ik helemaal wild van Damon Hill, en nu op dit moment is er niet meer één persoon die mij echt aanspreekt… Ik vind het wel altijd heel jammer als Jenson Button moet opgeven (wat net ook alweer gebeurd is :(  ) maar verder gaat de aanbidding niet

Deze passie is er eentje die ik deel met mijn papa, die zit nu ook voor de tv te kijken naar de eerste grote prijs. Hij probeert wanhopig alle rijderswissels al voor de eerste wedstrijd door te hebben, maar meestal vraagt hij het hele seizoen door bij welk team die of die nu weer reed Het is wel leuk om zo een passie te delen met mijn papa, het doet me denken aan mijn kindertijd waar ik echt een papa’s kindje was

Maar nu ga ik verder kijken!

“There’s no greater sound than the sound of a formula one car”

De rotdagen zijn in de vorige post, hoewel beloofd in de titel, niet aan bod gekomen… Ik kon er namelijk nog niet over schrijven, er was nog te veel warboel in mijn hoofd. Die warboel is er nog steeds, maar ik moet iéts schrijven, anders word ik gek…

Wie kent er dat gevoel niet, dat er enkel maar waas in je hoofd zit, niet één duidelijk afgelijnd iets… Alles bevindt zich in een grijze zone, duidelijkheid is ver zoek. Wel, die grijze zone zit nu in mijn hoofd, al een aantal dagen… Niks is nog duidelijk, ik leef mijn leven gewoon op automatische piloot… En vermijd zoveel mogelijk menselijk contact opdat mensen maar niet zouden vragen hoe het gaat, want ik heb absoluut geen zin om antwoorden te geven op die vraag… Want ik heb geen antwoorden… Ik weet niet hoe het met mij gaat… Ik ben gezond, dat wel, maar gaat het daarom goed met mij? Ik denk het niet, maar ik weet het dus niet… Enkel maar verwarring, twijfel en chaos in mijn hoofd… En dat al enkele dagen lang, vandaar dus de rotdagen…

“Should I give up
or should I just keep chasing pavements?”