“In de derde manche van het Belgische GT-kampioenschap (ex-Belcar) zijn twee auto’s van het topteam Gravity gesaboteerd. Inbrekers knoeiden op het circuit van Zolder met de remmen en de tank van de Moslers.”

Toen dit bericht mijn oren en ogen bereikte, viel mijn mond toch even open… Dat Anthony Kumpen en Bert Longin niet zo geliefd zijn in autosportland, is alomgeweten. Ik snap niet goed waarom niet (ze zijn nu eenmaal twee van de betere rijders uit het Belgische autosportland) maar dat mensen zo laag konden vallen, gaat helemaal mijn petje te boven. Knoeien met de remmen = poging tot moord en ik ben blij dat de politie dit ook zo ziet. Al blijft het afwachten of ze ooit de schuldige(n) vinden… Ik hoop in ieder geval van wel, want dit is een zwaar dieptepunt voor de autosport. De autosport die in ons land al zwaar geteisterd wordt door veel tegenstanders, de autosport waar ik zo van hou en van geniet om naar te kijken. Laat de sportiviteit maar snel terug komen, en laat de rijders het onder elkaar uitvechten op het circuit in plaats van te knoeien met andermans wagen!

Hier alvast een stem voor sportiviteit!

En dan ineens ben je 22… Het voelt net hetzelfde als gisteren, toen ik mezelf nog 21 mocht noemen, maar wie had ook anders verwacht

Dankje wel al allemaal voor de verjaardagswensen!

Ik wil zo graag die spontane lach weer op mijn gezicht voelen groeien… Maar de laatste tijd lijkt mijn lach wel vastgeroest op mijn gezicht.. Alsof het een masker is, en in zekere zin is het dat wel …

Als mensen me vragen hoe het gaat, zeg ik steevast dat het wel gaat, maar wat ik eigenlijk wil roepen is dat het me nog nooit zo slecht gegaan is dan nu! Dat het echt slecht met me gaat, geef ik enkel toe aan een zeer beperkt groepje mensen, omdat ik weet dat ik daar elke keer ‘het gaat slecht’ mag antwoorden, zonder dat ze me een zaag vinden (dankjewel daarvoor trouwens lieverdjes!!)

Het gaat me niet echt goed, en toch weet ik niet waarom het niet goed gaat… Op school gaat alles goed, voorheen was dat meestal de bron der ergernis… Maar dat vlot wel allemaal nu (dat mocht ook wel eens!)
Maar waarom voel ik me dan toch zoals ik me voel? Dat is een vraag die ik me de afgelopen dagen en weken al vaak gesteld heb, en ik weet er nog steeds geen antwoord op… Natuurlijk mis ik haar , maar haar mis ik elke dag van het jaar… En toch is het rond deze periode erger…
Waarschijnlijk omdat ze al bijna 2 jaar uit mijn leven is, maar het nog steeds lijkt alsof ik pas gisteren afscheid moest nemen…
Naast het gemis, zijn er ook nog de gevoelens van alleen zijn… Hoe stom het ook moge klinken, ik mis mijn buurvrouwtje op kot enorm! Ze was er altijd voor mij, en nu door omstandigheden is ze er zowat nooit… En dan heb je nog die verwarde gevoelens voor iemand…

En dan hopen we maar dat het morgen beter gaat, want morgen is er weer een nieuwe dag…

Na een halfjaar niet geteisterd te zijn geweest door ziektes, is het sinds gisteren weer van dat…
Gelukkig is het enkel een verkoudheid, maar het voelt absoluut niet leuk om ziek te zijn Maar zolang het maar een verkoudheidje is, is er niets ergs aan de hand, al doe ik wel mijn best om het te laten genezen zodat ik gezond en wel aan het nieuwe jaar in Leuven kan beginnen.

24 september is de officiële eerste dag van het academiejaar, maar eerste lessen zullen er pas dinsdag zijn. Veel les heb ik echter niet dit eerste semester, zo een 12u les per week (een welkome afwisseling van de 22à24u les per week in de bachelors!)

Ik mag dus zeker niet klagen, hopelijk kan ik dit jaar eens beëindigen zonder een 2e zit
Verder wil ik ook nog even succes wensen aan alle werkmensen (hé Annelise en Koen) en mezelf veel beterschap

Zoen!

Jaja, deze titel behoort sinds een paar dagen tot mij… Ik ben dus GESLAAGD!! Hip hoi!
Op naar de masters (wat een gepuzzel is me dat seg!) en naar een nieuw jaartje leuven!

Zoen!

Nog een weekje en de tweede zit van 2007 zit er op… En zoals altijd rond het einde van een examenperiode, groeien bij mij de gevoelens van twijfel en angst… Angst om te falen, angst om alweer niet-geslaagd te horen… Maar vooral angst om anderen teleur te stellen… Ik ga mijzelf dom vinden als ik niet slaag, maar dat kan ik nog net aan… Het is maar die teleurstelling die ik lees in mijn ouders hun ogen, die ik hoor in hun stem… Dààr heb ik het meeste schrik voor…

Over die dingen kan ik heel erg lang piekeren… De 2 herexamens die ik al gehad heb, gingen wel een pak vlotter dan in 1e zit… Maar is het genoeg om een 6 en een 8 op te halen… Dat is altijd afwachten… En als je dan toch wel een beetje een nadenker, een twijfelaar bent als ik, is dat niet de tofste periode

Dus lieverds, allemaal duimen voor mij 4 en 7 september want dan komen de 2 volgende herexamens, én natuurlijk 12 sept wanneer men mij als geslaagd gaat afroepen hopelijk!

Zoen

De laatste tijd spoken er enorm veel herinneringen door mijn hoofd.. Zowel leuke als niet zo leuke…
Zo dacht ik een paar dagen geleden terug aan een jaar geleden… hoe ik een nieuwe persoon leerde kennen waarmee het ongelooflijk klikte. Die persoon heeft een aantal maanden een héél erg belangrijke rol in mijn leven gespeeld, maar helaas bleef dat niet duren… nu van die zware momenten in het leven word je in ieder geval wel sterker, en ik heb zalig mooie momentjes met hem geahd.. Naast al de mindere momenten

Gisterenavond lag ik in mijn bed, en ook toen overviel er mij weer een herinnering… Maar dan wel een veel minder leuke dan die van een paar dagen geleden… 2 jaar geleden ongeveer kregen wij te horen dat onze allerliefste bomma kanker had en dat er geen hoop meer was voor haar… ik kan me dat moment nog levendig voor de geest halen… Mijn broer, mijn neef en ik zittend in de keuken, nog niet wetend wat het verdict van het ziekenhuis nu eigenlijk was… Jij met bompa en wat andere mensen in de veranda… Proberend om bompa dit vreselijke nieuws te vertellen.. Ondertussen kregen wij de papieren te lezen waarop het verdict van het ziekenhuis stond. En iedereen reageerde anders… Mijn broer stormde naar buiten, mijn neef bleek stokstijf zitten en ik… ik barstte in tranen uit… Ook bompa kon heel de situatie niet goed vatten.. Het was echt hartverscheurend om te zien… Maar dat was nog lang niet het ergste moment dat moest komen… Daarna kwam het besef dat we afscheid van je moesten nemen… 3 maanden kreeg je… veel te kort natuurlijk… Bomma ik had je nog zoveel dingen willen zeggen, maar het kon niet meer… 17 oktober ging je heen… Maar je zal voor altijd in mijn hart blijven! Ik hou van je bomma!
Ik heb gemerkt dat iedereen anders met verdriet omgaat, maar het doet wel hetzelfde met ons.. Het doet ons hartverscheurend pijn… Laat die pijn toe, sluit die niet buiten want dan kom je er nooit van af. Ik heb de pijn toen binnengelaten, maar natuurlijk gaat het dan ook niet op 1-2-3 beter, ik moet ook nog steeds elke dag werken aan dat verdriet..

Maar iedereen krijgt te maken met herinneringen, de ene dag mooie, de andere dag minder mooie… Koester die herinneringen, ook al doen ze pijn…

Zoen!

En het blokken is in volle gang geschoten… Een tweede zit aan mn been, dus moet er gewerkt worden! Maar we zien het volledig zitten, met de hulp van een aantal bijlessen moet het zeker lukken! En dan zit ik volgend jaar in mijn eerste master Rechten! Ik kijk er ergens al naar uit, ik doe mijn richting echt dolgraag!

Natuurlijk heb ik de voorbije dagen niet alleen maar gestudeerd, ik heb ook nog een beetje van het leven genoten! Zo heb ik een paar zalige momentjes in de zon gehad (gevolg: verbrand en aan het vervellen ) en ook een paar leuke momenten met mn allerliefste buurvrouwtje op kot! I kinda missed her when I was at home (ja ik ben melig in dat soort zaken!)

Maar niet alles kan rozengeur en manenschijn zijn in een leven… Daar ben ik me ook maar al te goed van bewust… Want onder happy Kjoetie, zit altijd wel ergens iets op de loer dat mn gelukkig gevoel kan verstoren… Zoals ik het ooit eens noemde in een tekst die ik schreef: mijn ontbrekende stukje … Dat maar niet opgevuld raakt, en dat me elke keer weer doet inzien dat het leven echt niet altijd even leuk is, dat er altijd wel dingen misgaan… En dat is een enge gedachte vind ik zelf… Want we zijn immers allemaal op zoek naar ‘het grote geluk’… Maar wat als dat er helemaal niet is? Als we dat nooit vinden? Of erger nog als het gewoon helemaal niet bestaat voor niemand? Die gedachte houdt mij tegenwoordig vaak bezig.. ik denk dat het met ouder worden te maken heeft… Je begint echt meer na te denken over de toekomst die je wil of gaat hebben… Gaat alles wel lopen zoals ik het wil? Wat gaat er later allemaal met mij gebeuren? Geen leuke gedachten allemaal, maar ze horen nu eenmaal bij het leven… Het leven heeft én zijn goede momenten én zijn slechte momenten…

Iets om dieper over na te denken vind ik…
Zoen!

Wat een ellendig weertje eigenlijk toch maar! Deze morgen kleddernat geworden toen ik om 10u ergens moest zijn, dan kom je daar paar uur later weer buiten, en schijnt het zonnetje weer heerlijk. Dan denk je, oh ja het wordt toch nog een mooie dag.. Maar nee hoor, even later alweer een stortbui… En zo gaat dat hier maar door…
Ons Belgenlandje is weer in zijn gewone weertje terecht gekomen… Weg de heerlijke zonnestraaltjes zonder gevaar op regen… Ik mis ze Ik hoop dat ze snel terugkomen!

Zoen!

Met dank aan Schuiver heb ik het bloggen weer ontdekt. Ik ga proberen dit toch een beetje te onderhouden en niet zo een stille dood te laten sterven als mijn vorige blog (*schaam*) !

Veel zinnigs gaat er in dit eerste bericht niet staan, omdat ik te tam ben en niets zinnigs te vertellen heb Dit gaat hopelijk beteren naarmate de dagen verstrijken!

Zoen!